อะฮ์ลุลบัยต์ในอัล-กุรอาน ตอนที่ 4

จากริวายะฮฺทั้งสุนนีและชีอะฮฺได้รายงานว่า จุดประสงค์ของถ้อยคำที่ท่านศาสดาอาดัม ได้เรียนรู้และได้ทำการเตาบะฮฺด้วยกับถ้อยคำนั้นคือ การตะวัสซุลไปยังสิ่งถูกสร้างที่ดีและประเสริฐที่สุดของอัลลอฮฺ (ซบ.) นั้นคือท่านศาสดามุฮัมมัด (ศ็อลฯ) และอะหฺลุบัยตฺของท่าน

๔. โองการที่ ๓๗ ซูเราะฮฺบะก่อเราะฮฺ กล่าวถึงสิทธิในการดุาอฺและขอลุแก่โทษต่ออัลลอฮฺ (ซบ.) กล่าวว่า

فَتَلَقَّى آدَمُ مِن رَّبِّهِ كَلِمَاتٍ فَتَابَ عَلَيْهِ إِنَّهُ هُوَ التَّوَّابُ الرَّحِيمُ

 

“และอาดัมได้เรียนรู้ถ้อยคำจากพระผู้อภิบาลของเขา และพระองค์ทรงอภัยแก่เขา แท้จริงพระองค์คือผู้ทรงนิรโทษ ผู้ทรงเมตตาเสมอ”

 

โองการดังกล่าวได้ระบุถึงเรื่องราวของท่านนบีอาดัม (อ.) ที่ไม่สมควรรับประทานอาหารบางอย่าง แต่ท่านได้รับประทานเข้าไปจึงเป็นสาเหตุทำให้ท่านต้องถูกห้ามจากนิอฺต่างๆเหล่านั้น ต่อมาท่านศาสดาอาดัม ได้สำนึกในความเลินเล่อของท่าน และด้วยเหตุที่ท่านได้สำนึก ท่านจึ่งได้เรียนรู้ถ้อยคำบางอย่างจากอัลลอฮฺ (ซบ.) อันเป็นสาเหตุทำให้การกลับตัวของท่านอาดัม (อ.) ถูกตอบรับ

 

จากริวายะฮฺทั้งสุนนีและชีอะฮฺได้รายงานว่า จุดประสงค์ของถ้อยคำที่ท่านศาสดาอาดัม ได้เรียนรู้และได้ทำการเตาบะฮฺด้วยกับถ้อยคำนั้นคือ การตะวัสซุลไปยังสิ่งถูกสร้างที่ดีและประเสริฐที่สุดของอัลลอฮฺ (ซบ.) นั้นคือท่านศาสดามุฮัมมัด (ศ็อลฯ) และอะหฺลุบัยตฺของท่าน ดังที่ริวายะฮฺในตัฟซีรฺ ดุรุลมันษูรฺ ได้บันทึกริวายะฮฺจากท่านอิบนุ อับบาสว่า “ท่านศาสดาอาดัมได้ทำให้การขอขมาของท่านถูกตอบรับ โดยท่านได้สาาบานกับอัลลอฮฺด้วยกับนามและสิทธิ์ดังต่อไปนี้ 

 

بحق محمد وعلى وفاطمة والحسن والحسين

 

ด้วยสิทธิของมุฮัมมัด อะลี ฟาฏิมะฮฺ ฮะซัน และฮุซัยนฺ”

 

บางคนเชื่อว่าจุดประสงค์ของถ้อยคำในโองการนั้นคือ ประโยคที่กล่าวไว้ในซูเราะฮฺอะอฺรอฟที่ว่า

 

 

رَبَّنَا ظَلَمْنَا أَنفُسَنَا وَإِن لَّمْ تَغْفِرْ لَنَا وَتَرْحَمْنَا لَنَكُونَنَّ مِنَ الْخَاسِرِينَ

 

“โอ้พระผู้อภิบาลของเรา พวกเราได้อธรรมแก่ตัวของพวกเราเอง และถ้าพระองค์ไม่ทรงอภัยโทษแก่พวกเรา ไม่เมตตาแก่พวกเรา แน่นอนพวกเราก็ต้องกลายเป็นพวกที่ขาดทุน”